Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τον κόσμο, την κίνηση, την τρέλα της ημέρας που όλοι τρέχουμε να προλάβουμε κάτι… κάποιον… το λεωφορείο … το τρένο…

 έτσι το ίδιο έκανα και σήμερα μέσα από ένα κεντρικό καφέ που αποφάσισα να καθίσω για λίγο, πίνοντας τον καφέ μου, παρατηρούσα την κίνηση που ήταν περισσότερη από άλλες φορές και αυτό οφειλόταν ότι το συγκεκριμένο διάστημα είμαστε όλοι σε γιορτινή διάθεση λόγω εορτών. Έξω κυριαρχούσε μια τρέλα, μεγάλος συνωστισμός από ανθρώπους, οι οποίοι τρέχανε να προλάβουν… τα ψώνια, τις δουλείες τους, άλλοι την βόλτα τους…

Αλλά όλη η κίνηση, ο πεζόδρομος που βρισκόταν το καφέ, ο συνωστισμός και ο κόσμος που πήγαινε και έρχονταν μου θύμισε ένα όνειρο που είδα όταν έχασα ένα αγαπημένο μου πρόσωπο.

Ήταν σαν να βρισκόμασταν στον θάλαμο ενός μεγάλου σταθμού, όπου γύρω μας υπάρχουν φωτεινές πινακίδες οι οποίες αναγράφουν τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις. Στον σταθμό κυριαρχεί μια τρέλα,  μεγάλος συνωστισμός από κόσμο που περνά από μπροστά σου χωρίς σταματημό, άλλοι αναχωρώντας και άλλοι φτάνοντας στον σταθμό.

Κάπως έτσι φαντάζομαι και τον σταθμός της ζωής μας. Έτσι τον ονειρεύτηκα. Ένας σταθμό που υπάρχουν οι αφίξεις και οι αναχωρήσεις. Η Γέννηση και ο Θάνατος μας. Από έναν τέτοιο σταθμός περνάμε την πύλη 2 φορές στην ζωή μας. Η μια πύλη θεωρείτε χαρμόσυνη, είναι η άφιξη μας, η γέννηση  και η άλλη είναι η αναχώρηση, ο θάνατος, και συνδέεται με την λύπη.

Η στιγμή που ανατέλλει η ύπαρξη μας είναι η στιγμή της γέννησης μας.

Εκείνη την στιγμή μαζί με άλλους ανθρώπους του πλανήτη που γεννιούνται μαζί με εμάς φτάνουμε στον σταθμό της ζωής για να διαβούμε την πόρτα και την είσοδός μας στην ζωή. Την ίδια στιγμή όμως σε εκείνη την αίθουσα αναμονής την οποία εμείς διαβαίνουμε συγκεντρώνονται και εκείνοι που αναχωρούν από την ζωή για να κάνουν το τελευταίο τους ταξίδι . Άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους όλα τα αγαπημένα πλάσματα και πράγματα που είχανε σε αυτή την ζωή αλλά και μαζί με αυτούς και άλλοι που ίσως δεν ήταν η στιγμή τους να φύγουν για να κάνουν αυτό το ταξίδι, ίσως βρέθηκαν ξαφνικά εκεί, χωρίς να ξέρουν γιατί, χωρίς εισιτήριο…

 Σε αυτήν την αίθουσα του σταθμού, την ίδια αίθουσα η οποία είναι ο προθάλαμος της άφιξης και της αναχώρησης από την ζωή συνωστίζονται καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι που συναντιόνται χωρίς να συναντηθούν, κοιτιούνται χωρίς να κοιταχτούν, χωρίς να γνωριστούν και ο καθένας ανάλογα με το εισιτήριο που κρατά στο χέρι του ακολουθεί την επιγραφή για να επιβιβαστεί για το τελευταίο ταξίδι ή να αποβιβαστεί για το ταξίδι της ζωής του.  

Κάπως έτσι είναι η αρχή του ταξιδιού μας, η άφιξη μας σε αυτήν την ζωή και κάπως έτσι αναχωρούμε. Ένα τέτοιο όνειρο είδα και εγώ για σένα που έφυγες τόσο νωρίς.

Στο όνειρο αυτό όμως εσύ δεν είχες εισιτήριο να φύγεις, απλά ανέβηκες σαν λαθρεπιβάτης, γιατί? γιατί φοβήθηκες μου είπες.

Βρέθηκες ξαφνικά στον σταθμό και δεν ήξερες τι να κάνεις… δεν ήξερες αν πρέπει να ανέβεις και να φύγεις ή να μείνεις … δεν ήξερες τι έκανες εκεί… σε παρέσυρε ο κόσμος που ανέβαινε … και εσύ βρέθηκες επάνω χωρίς εισιτήριο, ήθελες να κατέβεις αλλά δεν μπορούσες…

Ζητούσες βοήθεια αλλά εγώ δεν μπορούσα να σου την προσφέρω όπως έκανα πάντα…

Και τώρα ? εγώ σε ψάχνω ακόμη στα όνειρα προσπαθώντας να σε βρω .

Αλλά εσύ είσαι πια στον ουρανό, ένα αστέρι… ένα αστέρι ήσουν και στην γη,

αστέρι σημαίνει και το όνομα σου, Στέλλα

Επιστροφή στην αρχική σελίδα