Σε περιμένω (μήπως πολύ πριν σε συναντήσω εγώ πάντα σε περίμενα, κατά τον αγαπημένο ποιητή?)*
Υποστηρίζεις, λέγοντας μου κάποιες φορές, ότι αργά ήρθε η συνάντησή μας. Δεν συμμερίζομαι την άποψη αυτή ξέρεις, θεωρώ ότι το συναπάντημα δεν έχει το λάθος timing , τον λάθος συγχρονισμό, έχει πάντα το σωστό και ας είναι οι συνθήκες ιδιότυπες…
Μην αναλώνεσαι με σκέψεις τύπου ότι η νεότητα έχει το πλεονέκτημα στο να χτιστεί μια σχέση του δικού μας βεληνεκούς. Και εσύ και εγώ διανύοντας τα βήματά μας μες τη δίνη χρόνου, μας προίκισε με στοιχεία που οι νεότεροι ούτε καν να φανταστούν δεν μπορούν ότι υπάρχουν…(αυτό ίσχυε και για μας κάποτε όντας νεότεροι, όχι??)
Δεν μπορώ να φανταστώ ότι είναι το λάθος timing καλέ μου απ΄ τη στιγμή που έχω τόση ανάγκη να σε ξαναδώ!! λάθος είναι που η ψυχή μου αποζητά την ύπαρξή σου?? Λάθος όλες οι αισθήσεις μου που είναι σε εγρήγορση με την προσμονή της συνάντησής μας ?? Πόσο λάθος μπορεί να είναι που, εκτός της ψυχής μου, το σώμα μου πονάει, εννοώντας ότι ο πόνος της ψυχής μου σωματοποιείται, στην ανάγκη να σε θωρώ να με πλησιάζεις με την αγέρωχη περπατησιά σου… με την ανέμελη αύρα των κινήσεων σου…
Όταν με πλησιάζεις και στα μάτια σου μαύρα σαν κάρβουνα φλογερά καθρεφτίζεται η αντανάκλαση του δικού μου γαλάζιου βλέμματος …τι πάντρεμα… και η αέναη λαχτάρα για μια σφιχτή αγκαλιά… τόσο που νιώθω ότι θα ήθελα να αφομοιωθώ, να ρέω μες στις φλέβες σου και σε κάθε κύτταρο του σώματός σου… να με κατοικήσεις…να σε κατοικήσω …
Είναι στιγμές που ο άνθρωπος ο ελάχιστος εξομοιώνεται με το Θείο…!!!
Ω ! αγαπημένα χέρια που χαϊδεύουν αισθαντικά το πρόσωπό μου, οδηγούνται στην άκρη του λαιμού στη συνέχεια πίσω στον αυχένα, τα δάχτυλά σου, αργά, απαλά, μεθοδικά έρπουν και σφίγγονται σε γροθιές μες τις ρίζες των μαλλιών μου και καταλήγουν να τυλίγονται γύρω από την μέση μου, κατακτητικά…
Τα χείλη σου αιχμαλώτισαν το “είναι” μου με την απαλότητά τους … βελούδινα , προσπαθώντας να απαλύνουν τις αιχμές που αναπόφευκτα χαρίζει η ζωή… που κάποια στιγμή και μετά με την ένταση τους μιμούνται τη σκληρότητά της.
Η Αγάπη πονάει είναι το μότο σου, θες γιατί το πιστεύεις όντως? Θες για να αμβλύνεις τις δικές σου γωνίες…
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, πώς να αντισταθείς στο Θείο? Δεν σου “επιτρέπεται”, θα ήταν ιεροσυλία. Όποιες αντιστάσεις αναπόφευκτα κάμφθονται…
Μια φορά, άπαξ, θα σου συμβεί το αναπόδραστο… τέτοιου μεγέθους αναπότρεπτο…να νιώθεις ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις, αν και στιγμή δεν το θέλησα ούτε λεπτό, γερά αόρατα νήματα, η απόσταση μεγάλη που εκμηδενίζεται απ’ την παραφορά του έρωτα.
Πόσο λαχταρώ τη θέρμη, τη ζεστασιά, τη θαλπωρή που εκπέμπεις, να πυρώσει για άλλη μια φορά την ύπαρξή μου η φλόγα της αγάπης σου…
Για μια ακόμη φορά θα επικαλεστώ τον αγαπημένο ποιητή * Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου , έζησα όλη τη ζωή…!
*Ποιητής: Τάσος Λειβαδίτης