Επιστρέφοντας από μια μικρή βόλτα για ψώνια με την μητέρα μου χθες, η οποία είναι μεγάλη σε ηλικία, κάποια στιγμή της είπα πως θα την αφήσω λίγο πιο πίσω γιατί έπρεπε να κάνω μια δουλειά και έπρεπε να συνεχίσω βιαστικά και πως θα τα λέγαμε στο σπίτι.
Άνοιξα τον βηματισμό μου και έφυγα βιαστικά και καθώς προχωρούσα βλέποντας τα φύλλα από τα δέντρα κάτω στον δρόμο, μιας και διανύουμε το φθινόπωρο, και αναλογιζόμενη τη σκηνή με την μητέρα μου με έπιασε μια μελαγχολία ξαφνικά. Παρατηρώντας τον κόσμο να περνά δίπλα μου αναλογίστηκα πως και ο δρόμος, ο δικός μας ξεχωριστός δρόμος που διανύουμε ο καθένας σε αυτή την ζωή κάπως έτσι είναι.
Έρχεσαι σε αυτή την ζωή μόνος σου και αρχίζεις να κάνεις τα πρώτα σου βήματα με τους δικούς σου αγαπημένους ανθρώπους – την οικογένεια σου. Στην πορεία της ζωής σου καθώς περπατάς στον δρόμο σου γνωρίζεις νέους ανθρώπους και συνεχίζεται να τον διαβαίνετε μαζί μέχρι εκεί που σας πάει και αυτό γιατί τον δρόμο που θέλεις να ακολουθήσεις εσύ στην δική σου πορεία δεν είναι σίγουρο πως θα είναι και επιθυμία και του άλλου να το κάνει.
Ουσιαστικά είμαστε σαν τα τρένα. Εμείς έχουμε το βαγόνι και την μηχανή και εμείς αποφασίζουμε που θα πάμε. Και κάθε τόσο φτάνουμε στους σταθμούς και εάν είμαστε πλήρης δεν δεχόμαστε άλλους επιβάτες ή κάποιοι ανεβαίνουν με μικρό εισιτήριο διαρκείας, βρίσκονται για λίγο στην ζωή μας. Είναι και εκείνοι που είναι αυτοί που αποφασίζουν να μας ακολουθήσουν και να οδηγήσουμε την μηχανή μαζί.
ΟΙ πιο σταθεροί συνεπιβάτες μας όμως είναι η οικογένεια μας που μας ακολουθεί σε κάθε μας βήμα και σταματά να περπατά δίπλα μας μόνο όταν φεύγει από αυτήν την ζωή και εμείς αναγκαζόμαστε να συνεχίσουμε τον δρόμο μας ώσπου και εμείς κάποια στιγμή να φτάσουμε στο δικό μας τέρμα.
Μα πριν διανύσουμε εκείνα τα τελευταία βήματα μεταξύ ζωής και θανάτου θα πρέπει να είμαστε σίγουροι και τυχεροί ίσως ότι δεν θα κοιτάξουμε με θλίψη πίσω μας αναπολώντας κάποια χρόνια και νοσταλγώντας κάτι που θέλαμε και δεν το κάναμε σε αυτήν την ζωή. Γιατί καλό είναι διανύοντας τον δρόμο μας να κάνουμε και μερικές στάσεις που δεν τις είχαμε προγραμματισμένες αλλά προκύψανε. Να ζήσουμε και λίγο τρελά και λίγο όμορφα, να κάνουμε και εκείνες τις τρέλες που δεν τολμάμε ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό να τις πούμε ακόμη και όταν τις θέλουμε.
Γιατί τι είναι η ζωή τελικά; Ένας δρόμος που δεν ξέρεις μέχρι που φτάνει.
Στο χέρι μας είναι να τον διαβούμε όσο πιο όμορφα μπορούμε και να κρατάμε μαζί τα αγαπημένα μας άτομα για να τον διανύουμε μαζί, γιατί με παρέα πάντα το ταξίδι είναι πιο όμορφο.