Πάντα με γοήτευαν τα περίεργα εξωπραγματικά μέρη. Για αυτό και κάθε φορά που διάβαζα για την Καππαδοκία γοητευόμουν και ήθελα οπωσδήποτε να την επισκεφτώ και την ίδια στιγμή αναρωτιόμουν με τον εαυτό μου κατά πόσο εφικτό είναι αυτό. Όμως η επιθυμία άσχετα για το πότε θα συνέβαινε ήταν τόσο μεγάλη που έψαχνα και διάβαζα διάφορα ώσπου έπεσα σε ένα ποστ πριν 3 χρόνια που ανέφερε για την μικρή Καππαδοκία της Ελλάδας που βρίσκεται στον Νομό Κοζάνης μεταξύ των χωριών Λιβαδερό και Μικρόβαλτο.
Θυμάμαι τον εαυτό μου διαβάζοντας το άρθρο να ανοίγω τα μάτια μου με ενδιαφέρον και την ίδια στιγμή να εκπλήσσομαι με την θέα των εικόνων που έβλεπα μπροστά μου και σκέφτηκα δεν είναι δυνατόν? Υπάρχει αυτό το μέρος πραγματικά? Και την ίδια στιγμή να με πιάνει μια αδημονία για να το επισκεφτώ.
Οι ερωτήσεις στο μυαλό μου πολλές, πως θα πάω ? Θα τα καταφέρω άραγε να το επισκεφτώ? γιατί η εκδρομή θα έπρεπε να γίνει ατομικά. Δεν έπεσε στην αντίληψη μου ποτέ εκδρομή με κάποιο ταξιδιωτικό γραφείο που να επισκέπτεται το συγκεκριμένο γεωπάρκο οπότε έπρεπε εγώ το αυτοκίνητό μου και ο σύντροφος μου, που γοητεύεται επίσης με όλες αυτές τις μικρές τρελές και ταξιδιάρικες ανησυχίες μου, να ξεκινήσουμε για μια ακόμη ταξιδιωτική εξερεύνηση αυτή την φορά στον Νομό Κοζάνης.
Σαν ταξιδιάρα ψυχή που είμαι μόλις άκουσα το πολυπόθητο ναι για το συγκεκριμένο διήμερο τα μάτια μου έλαμψαν και ήδη είχα βάλει κάτω την πυξίδα μου (google maps 😁) για να χαράξω το δρομολόγιο του ταξιδιού. Το μυαλό μου ήδη ταξίδευε εκεί, σε όλες αυτές τις εικόνες που χάζευα κάθε φορά που διάβαζα για αυτό το μέρος, και ήξερα πως την επόμενη, εγώ θα βρισκόμουν εκεί και τα μάτια μου θα το χάζευαν από κοντά και ήδη έβλεπα το χαμόγελο που χαράζονταν στα χείλη μου. Ήξερα ακριβώς το δρομολόγιο που έπρεπε να χαράξω για το ταξίδι μου.
Πρώτος σταθμός το Γεωπάρκο με τα Μπουχάρια και τα Νοχτάρια. Ήταν τόση η επιθυμία και η αδημονία του ταξιδιού που με ρωτάτε εάν κοιμήθηκα καθόλου? Χμμμ τέτοιος τύπος είμαι, με έπιασε τόση ανυπομονησία για το ταξίδι που ο γλυκός Μορφέας δεν ήθελε με τίποτα να με επισκεφτεί και να με πάρει στην αγκαλιά του. Ίσα ίσα που έκλεισα τα ματάκια μου για λίγο… ώσπου χτύπησε το ξυπνητήρι. Ευτυχώς σκέφτηκα και σηκώθηκα γεμάτη ενέργεια σαν να είχα μόλις ξυπνήσει από τον ύπνο που δεν ήρθε ποτέ… Μια καινούρια ηλιόλουστη ημέρα ξεκινούσε και εγώ με το μικρό μου σακίδιο μαζί με την συντροφιά μου πήραμε το αυτοκίνητο και βουρ για νέες περιπέτειες.
Ο δρόμος στριφογυριστός αλλά καλός καθώς κατευθυνόμασταν προς τον προορισμό μας, ήταν σαν να χορεύαμε βαλς με το αυτοκίνητο. Ήξερα ακριβώς που να πάω γιατί την προηγούμενη το είχα μάθει καλά το μάθημα μου χρησιμοποιώντας το Streetview. Οφείλω να ομολογήσω πως σε όλα μου τα ταξίδια με έχει βοηθήσει πλήρως γιατί κάνοντας την διαδρομή από πριν στον υπολογιστή μου γνωρίζω ακριβώς που να πάω όταν ξεκινώ να κάνω το ταξίδι. Και ευτυχώς δηλαδή που το συμβουλεύτηκα γιατί οι πινακίδες είναι τόσο μικρές για το Γεωπάρκο που σίγουρα δεν θα τις δεις και θα φύγεις από την διαδρομή. Μετά από 1:30 ώρα ταξίδι φτάσαμε στο Γεωπάρκο. Παρκάραμε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε για να το επισκεφτούμε. Στην αρχή του Γεωπάρκου υπάρχει ένα περίπτερο -κιόσκι θα το έλεγα αλλά ήταν παρατημένο δεν υπήρχε κανείς. Τις επισκέψεις από κόσμο της μαρτυρούσε μόνο ένας κάδος με πεταμένα ποτήρια πλαστικά του καφέ.
Ήμασταν μόνοι μας δεν υπήρχε ψυχή! Στην αρχή φοβήθηκα λίγο. Γιατί το Γεωπάρκο είναι αρκετά μεγάλο για να το περπατήσεις και ήμασταν στην μέση του πουθενά και μόνοι μας. Αλλά μια φωνή δίπλα μου, μου λέει: θα το πάμε όλο μέχρι κάτω. Θα το περπατήσουμε σίγουρα, ετοιμάσου και φύγαμε. Η καρδιά μου πετάρισε από φόβο λίγο αλλά και έξαψη και ήδη χωρίς άλλη σκέψη άρχισα να κατεβαίνω τα ξύλινα σκαλοπάτια και να περιπλανιέμαι στο Γεωπάρκο. Το οποίο οφείλω να ομολογήσω πως σαν χώρος είναι αρκετά καλά συντηρημένος για να τον περπατήσεις, τουλάχιστον το 2024 που το επισκέφτηκα εγώ. Η ώρα ήταν περίπου 10 το πρωί (και ο μήνας Μάρτιος) και ήδη έκανε αρκετή ζέστη. Δεν ξέρω εάν θα καταφέρναμε, εάν ο καιρός ήταν πιο ζεστός να το περπατήσουμε όλο. Ένα όμως έχω να πω, πως αυτή η εμπειρία είναι ανεπανάληπτη. Το τοπίο που ξεδιπλώνονταν μπροστά μας εξωπραγματικό βλέποντας τα Μπουχάρια και τα Νοχτάρια που έχουν σχηματιστεί από την διάβρωση του εδάφους σε διάστημα χιλιάδων ετών και το κοκκινωπό χρώμα που είχαν. Θέλει τουλάχιστον 1 ώρα για να το επισκεφτείς όλο και αξίζει πραγματικά. Τα Μπουχάρια είναι χωμάτινες κολώνες με καμινάδα στο τελείωμά τους και το ύψος τους κυμαίνεται από 2 εως 5 μτρ περίπου ίσως και περισσότερο ενώ τα Νοχτάρια μοιάζουν με μικρές κωνικές πυραμίδες πολλές κολλητά η μια στην άλλη. Για το μέρος υπάρχουν αρκετοί θρύλοι που μπορείς να ακούσεις και να διαβάσεις, άλλοτε ότι κρυβόταν ληστές και άλλοτε δαιμόνια.
Δεύτερος σταθμός του ταξιδιού ήταν η υψηλή γέφυρα Σερβίων και ο οικισμός Νεράιδα εκεί όπου μπορείς να θαυμάσεις την γέφυρα από ψιλά να περιπλανηθείς στα πλακόστρωτα μικρά σοκάκια και να καθίσεις να απολαύσεις το καφεδάκι σου σε ένα από τα υπέροχα καφέ. Και αφού τα κάναμε και τα δύο αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Βελβεντό και το Φαράγγι του Σκεπασμένου ο τρίτος σταθμός του ταξιδιού μας.
Το Βελβεντό είναι μια υπέροχη κωμόπολη που αξίζει να την επισκεφτείς και να περιπλανηθείς στα πλακόστρωτα σοκάκια και να καθίσεις να φας στα υπέροχα μαγαζιά που υπάρχουν. Δεν θα αφήναμε με τίποτα όμως το φαράγγι του Σκεπασμένου χωρίς να το επισκεφτούμε καθώς μέσα στην κωμόπολη υπήρχαν πινακίδες που σε προέτρεπαν να τις ακολουθήσεις με σκοπό να το βρεις. Αλλά ενώ μέσα στο κέντρο της κωμόπολης υπήρχαν αρκετές πινακίδες που σου δείχνανε τον δρόμο για το φαράγγι κάποια στιγμή αυτό τελείωσε και η αναζήτησή του ήταν σαν ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες.
Χάσαμε τον δρόμο.. ξαναγυρίσαμε πίσω.. να ρωτήσουμε ντόπιους δεν βρίσκαμε, μόνο κάποια παιδιά που παίζανε στο γήπεδο αλλά και εκείνα δεν ξέρανε πως να μας εξηγήσουν για να πάμε και μέσα σε όλα αυτά βρήκαμε ακόμη ένα ζευγάρι που και εκείνο έψαχνε τον δρόμο για το φαράγγι. Ευτυχώς μετά από λίγο πέρασε ένας περαστικός και μας είπε να πάρουμε έναν χωματόδρομο και να συνεχίσουμε για το φαράγγι. Και μετά από κανένα 10 λεπτο οδήγησης μέσα από χωματόδρομο και ένα ρέμα με νερό φτάσαμε πάλι στο τέλος του δρόμου. Πινακίδα πουθενά, είδαμε ένα εξωκλήσι πολύ όμορφο. Λογικά κάπου εδώ θα είναι σκεφτόμαστε. Ανεβαίνουμε προς το πάνω με τα πόδια, ψάχνουμε από εδώ, κοιτάζουμε από εκεί… ο καταρράκτης πουθενά. Ήταν σαν να μας βάλανε σε έναν λαβύρινθο και η έξοδος ήταν ο καταρράκτης και εμείς κάναμε βόλτα γύρω γύρω και ο καταρράκτης πουθενά. Το άλλο ζευγάρι παραιτήθηκε και έφυγε… εγώ όμως δεν υπήρχε περίπτωση… δεν έφευγα…και τελικά βρήκα την έξοδο προς τον καταρράκτη και την ίδια στιγμή το χαμόγελο που σχηματιζόταν στο πρόσωπο μου τα έλεγε όλα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη καθώς φυσικά και η απόλαυση που νιώθανε τα μάτια μου καθώς κοιτάζανε το τοπίο που ξετυλίγονταν μπροστά μου όπως κατέβαινα τα ξύλινα σκαλοπάτια που με πηγαίνανε προς το σημείο που βρισκόταν ο καταρράκτης.
Τέταρτος σταθμός ήταν τα Σέρβια και το κάστρο τους. Η ημέρα ήταν τόσο γεμάτη αλλά χωρούσε και κάτι τελευταίο για το βράδυ. Η επίσκεψη στο κάστρο καθώς έδυε ο ήλιος ήταν πραγματικά υπέροχη. Από εκεί ψηλά βλέπαμε και την λίμνη Πολυφύτου με την υψηλή γέφυρα Σερβίων. Και πριν τελειώσει το βράδυ μας και καταλήξουμε στο ξενοδοχείο στα Σέρβια απολαύσαμε ένα κρασάκι στην Νεράιδα και έτσι μπορέσαμε να θαυμάσουμε την λίμνη με βραδινό φόντο δίνοντας μια διαφορετική αίσθηση στο τοπίο , από την μια το μαύρο της νύχτας και από την άλλη τα φώτα που φώτιζαν την γέφυρα.
Η επόμενη ημέρα ήταν η ημέρα της επιστροφής αλλά με μια μεγάλη επίσκεψη στην πόλη της Κοζάνης. Μια υπέροχη πόλη που αξίζει να επισκεφτείτε και να περιπλανηθείτε στους δρόμους της.
Για την επιστροφή αποφασίσαμε να επιστρέψουμε από την γέφυρα Ρυμνίου όπου για εμένα που δεν την είχα ξανά επισκεφτεί έκρυβε μια υπέροχη έκπληξη το τοπίο. Μέσα στην λίμνη υπήρχε ένα δάσος από δέντρα που συνέθεταν ένα τοπίο μοναδικό και υπέροχο σαν να είχε εμφανιστεί από κάποιο παραμύθι.
Μια μεγάλη βόλτα αξίζει σίγουρα να την κάνετε για να επισκεφτείτε και εκείνο το υπέροχο σημείο της λίμνης.
Το ταξίδι στον νομός Κοζάνης έφτασε στο τέλος του με τις καλύτερες εντυπώσεις και με τόσες υπέροχες εικόνες αποτυπωμένες στο μυαλό στην καρδιά και στο κινητό μας.