Σε έψαχνα σε όλη μου τη ζωή… αλλά η ζωή σε είχε στείλει μακριά και όταν σταμάτησα να σε αναζητώ, γιατί κουράστηκα, γιατί δεν ήθελα πια , η ζωή αποφάσισε να σε φέρει στον δρόμο μου.

Όμως εγώ δεν είχα δυνάμεις για ακόμη έναν έρωτα, δεν ήθελα να το δοκιμάσω τώρα, αποφάσισα να φύγω μακριά. Αλλά όσο εγώ και αν προσπαθούσα η ζωή έβρισκε τρόπο να σε φέρνει μπροστά μου.

Και εσύ?

Εσύ εισέβαλες  σαν καταρράκτης στην ζωή μου και με πήρες με την ορμή σου και με κράτησες στα βάθη σου χωρίς να με πνίξεις αλλά με σκοπό να με κατακτήσεις.

Και τα κατάφερες…

Με έβγαλες από το σκοτάδι, μου έδειξες τον ήλιο και πιάνοντας με από το χέρι μου άνοιξες μια πόρτα και μου έδειξες τον παράδεισο.

Μου χάρισες το πιο υπέροχο χαμόγελο που είχα ποτέ, Ζέστανες την καρδιά μου κάνοντάς την να σου χαρίσει τα κλειδιά της άνευ όρων. Έγινες εσύ ο ίδιος η καρδιά μου.

Ήξερα ότι πάντα μου έλειπες και χωρίς εσένα ήμουν μισή. Και αυτό γιατί είχες την καρδιά μου εσύ, Τόσα χρόνια την κρατούσες στα χέρια σου προσπαθώντας να σου δείξει τον δρόμο για να έρθεις κοντά μου. Και ενώ εγώ σε έψαχνα στα μονοπάτια της ζωής μου, ακόμη και στα πιο σκοτεινά χάθηκα… σε έχασα.

Και εκεί που είπα πως δεν θα σε βρω είδα την μορφή σου, εσένα, τα μάτια σου, και μέσα στα βάθη τους χάθηκα…

και αυτό ήταν ο έρωτας, ο έρωτας που περίμενα μια ζωή, εσένα, γιατί χωρίς εσένα δεν υπάρχει έρωτας.  

Επιστροφή στην αρχική σελίδα