Αναρωτιέμαι… και σκέφτομαι
Πώς γίνεται να περάσαμε στο παρελθόν…?
Πώς γίνεται αυτά τα μάτια να μην φωτίζονται όταν με κοιτάζουν και εγώ να σε προσπερνώ σαν να μην σε έχω συναντήσει ποτέ στην ζωή μου?
Πώς γίνεται το εμείς να έγινε το Εσύ και το Εγώ.
Πώς γίνεται να προσπαθώ να θυμηθώ κάτι από εσένα και να μην υπάρχει τίποτα να θυμηθώ?
Πώς γίνεται η άλλοτε ηφαιστειακή λάβα του πάθους που μας ένωνε κάθε φορά που συναντιόμασταν τώρα πια να μην έχει μείνει ούτε στάχτη?
Αναρωτιέμαι…
Πού πήγε όλος αυτός ο έρωτας ο οποίος βιώναμε … που νιώθαμε… που συντάραζε το είναι μας κάθε φορά που βρισκόμασταν… πού πήγε? Θαρρείς και ήταν ένα τρένο που πέρασε μας πήρε στο ταξίδι του αλλά όπως φαίνεται δεν ήταν από τα σημαντικά, εκείνα τα μεγάλα ταξίδια που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ. Γιατί εάν ήταν θα ταξιδεύαμε ακόμη μαζί, θα ήμασταν εμείς. Δεν είμαστε όμως. Δεν ξέρω το γιατί. Απλά ξέρω πια πως είσαι ξένος, ένας ξένος για εμένα, έναν που γνώρισα κάπου, κάποτε, σε μια προηγούμενη ζωή. Και όχι τόσο σημαντικός για την ύπαρξη μου όσο νόμιζα στην αρχή και ξέρεις γιατί?
Γιατί πραγματικά προσπαθώ να θυμηθώ κάτι από εσένα αλλά μάταια. Ήταν σαν να μην σε έζησα ποτέ! Και αυτό αποδεικνύει περίτρανα την φράση “ Από εραστές ξένοι”
Δύο ξένοι κάποτε γνωστοί… κοντινοί… εραστές… αγαπημένοι… κάποτε όμως.
Κάποτε…!