Για την Κορωνησία είχα τύχει να διαβάσω κάποια στιγμή ένα κείμενο και είχα εντυπωσιαστεί κοιτάζοντας τις φωτογραφίες που το συνόδευαν και η σκέψη της επίσκεψης είχε τοποθετηθεί σε κάποιο συρτάρι του μυαλό μου και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ανασυρθεί από αυτό.
Έτσι λοιπόν όταν ταξίδευα από Άρτα για Λευκάδα και φτάνοντας κάποια στιγμή λίγο πιο κάτω από το Μενίδι και κατευθυνόμενη προς Αμφιλοχία , δεν θυμάμαι την ακριβή θέση, καθώς κοίταξα δεξιά στον ορίζοντα της θάλασσας δεν πίστευα στα μάτια μου από αυτό που έβλεπα.
Αυτό που το κοίταζα πάντα από πανοραμικές φωτογραφίες το έβλεπα εκείνη την στιγμή μπροστά μου σε μικρογραφία. Ήταν σαν να είχα τον χάρτη μπροστά μου αλλά ζωντανό. Ήταν η Κορωνησία. Θυμάμαι οδηγούσα, είμασταν ψηλά και κατηφορίζαμε και όπως κοίταξα δεξιά στον απέραντο γαλάζιο ορίζοντα της θάλασσας και του ουρανού έμεινα έκπληκτη. Στην αρχή δεν το πίστεψα, απόρησα και γύρισα να ξανακοιτάξω και σκέφτηκα λες? Είναι η Κορωνησία? Λίγο πιο κάτω που κατάφερα να σταματήσω το αυτοκίνητο άνοιξα τον χάρτη για να διαπιστώσω πως αυτό που είχα δει με τα μάτια μου ήταν πράγματι η Κορωνησία και εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ που σκέφτηκα πως στην επιστροφή από Λευκάδα εάν καταφέρω θα την επισκεφτώ.
Βέβαια τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι αλλά την ίδια χρονιά και πηγαίνοντας για Πάργα κατάφερα αυτήν την επιθυμία να την κάνω πραγματικότητα. Αξίζει σίγουρα μια μονοήμερη εκδρομή σε αυτό το μικρό και ακατέργαστο διαμάντι του Αμβρακικού.
Η Κορωνησία είναι ένα μικρό νησί της Άρτας το οποίο ενώνεται με την στεριά με μια στενή ασφαλτοστρωμένη λωρίδα γης 10 χιλιομέτρων. Η διαδρομή ερχόμενη από Άρτα προς την Κορωνησία δεν σε προδιαθέτει για αυτό που θα δεις γιατί δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσα αλλά όταν φτάνεις στο σημείο που συναντάς την θάλασσα και βλέπεις το νησάκι σχεδόν απέναντι να ενώνεται με αυτή την στενή λωρίδα γης σε συνεπαίρνει ένα δέος. Αναρωτιέσαι πόσες επίγειες ομορφιές υπάρχουν στην Ελλάδα που δεν τις γνωρίζουμε και σκέφτεσαι πόσο όμορφα για μια ακόμη φορά ζωγράφισε η φύση σε αυτό το κομμάτι γης για να δημιουργήσει αυτόν τον υπέροχο πίνακα.
Καθώς ξεκινάς για να διασχίσεις αυτό το στενό κομμάτι γης περιτριγυρισμένο από την θάλασσα νιώθεις ότι ξαφνικά κάνεις surfing πάνω στο νερό με το αυτοκίνητο σου. Είσαι εσύ, το αυτοκίνητο και η θάλασσα και μια μικρή λωρίδας γης ξεδιπλωμένη σαν φίδι. Πόσο μαγικό, πόσο ωραίο. Καθώς οδηγούσα σκεφτόμουν πόσο μοναδικά ωραία θα ήταν εάν έβρεχε και είχε λίγη ομίχλη. Σίγουρα το σκηνικό που θα ξεδιπλώνονταν μπροστά μου θα ήταν εξωπραγματικό όπως και αυτό που είχα μπροστά μου φυσικά αυτή την ηλιόλουστη ημέρα.
Η στενή λωρίδα γης που ενώνει την στεριά με την Κορωνησία στα δεξιά βρέχεται (όπως την βλέπεις όταν πηγαίνεις) από την Λιμνοθάλασσα Λογαρού και αριστερά από τον Αμβρακικό κόλπο και είναι ένας δρόμος περίπου 10 χιλιομέτρων ώσπου να φτάσεις στο μικρό ψαροχώρι των 167 μονίμων κατοίκων.
Φτάνοντας στην Κορωνησία βλέπεις το λιμανάκι με τις υπέροχες ψαροταβέρνες και τα καφέ που σε καλούνε να τα επισκεφτείς για να απολαύσεις τις σπεσιαλιτές τους. Πριν ενδώσεις στην επιθυμία να προσφέρεις στον εαυτό σου την δυνατότητα να γευτεί ο ουρανίσκος σου όλες αυτές τις μυρωδιές που πλανιούνται γύρω σου καλό είναι να κάνεις ένα γύρο του νησιού για να δεις και μερικά αξιοθέατα που έχει. Μπορείς να επισκεφτείς το κάστρο Κούλια το οποίο είναι ένα μικρό καλοδιατηρημένο φρούριο και είναι πανομοιότυπο και δίδυμο με το κάστρο της Λασκάρας στην Πρέβεζα. Στη συνέχεια μπορείς να επισκεφτείς το παρεκκλήσι του Οσίου Ονούφριου και τον ναό της Παναγίας και να κάνεις μια βουτιά στις όμορφες παραλίες αυτού του μικρού νησιού.
Αυτός ο μικρός παράδεισος έχει να σου προσφέρει τόσες όμορφες εικόνες που θα θέλεις σίγουρα να τον ξαναεπισκεφτείς.
